My own life

De postnatale depressie: een groot mamma taboe!

Vandaag ga ik mijn blog schrijven over postnataal depressief zijn. Iets waar niemand mee geconfronteerd wil worden maar wat 1 op de 10 mamma’s overkomt en helaas hoor ik bij die 1 op de 10.

Dit is best een moeilijk en persoonlijk stuk om te schrijven maar ik doe het toch omdat ik graag het taboe hierover een stukje weg wil nemen en omdat toen ik er zelf midden in zat ik nergens goede informatie kon vinden. Ga er alsjeblieft respectvol mee om! Ik hoop met deze blog mamma’s een inzichtje te geven in hoe je er zo snel mogelijk van af kunt komen.

De voorbodes

Als ik er nu op terug kijk begon mijn depressie al toen mijn eerste zwangerschap een miskraam werd. Ik kon het niet verwerken, ging na een week al weer aan het werk en werd vooral heel bang dat het mij niet gegeven zou zijn om mamma te worden. Die angst nam de overhand en elke keer als ik weer ongesteld werd was ik vreselijk verdrietig en zag ik het niet meer zitten. Ook het feit dat ik toen al 36 was hielp niet, het verergerde de angst dat ik misschien al wel te oud was om zwanger te worden.

Maar gelukkig na vijf maanden was ik al weer zwanger, je zou denken dat de vlag dan uitging maar ik kon er eigenlijk niet van genieten. Mijn hele zwangerschap door voelde ik me donker en vaak verdrietig. Dit vond ik heel erg, ik had me er zo op verheugd en nu kon ik er niet van genieten. Gelukkig zeiden veel mensen tegen mij dat dit de hormonen waren en dat meer vrouwen hier last van hadden, zo kon ik het een beetje accepteren.

De bevalling

Flynt werd precies op de uitgerekende dag geboren na een zware en heel pijnlijke bevalling. In het ziekenhuis ging er veel mis. Hij dronk niet meteen goed en had een verhoogde infectiewaarden en de artsen maakte ons bang met verschillende aannames. Drie weken lang hebben wij heen en weer naar het ziekenhuis gemoeten om bij onze zoon te kunnen zijn en iedere keer waren we bang voor hoe we hem aan zouden treffen.

We mochten naar huis en toen stortte ik in. Tranen die niet meer wilde stoppen en overal bang voor, zo bang dat ik weg kroop onder de tafel, huilend in een hoekje zat. Nu denk je misschien: ‘ja maar dat hebben toch veel nieuwe mamma’s’. Ja misschien wel maar dat je het op een gegeven moment niet meer ziet zitten en denkt dat iedereen beter af is als jij er niet meer bent dat hebben ze hopelijk niet.

Ik kan dit niet! Hoe overleef ik dit! 

Als Flynt begon te huilen brak bij mij het zweet uit, druppels liepen over mijn rug en ik werd ook heel misselijk. Het idee dat hij niet zou stoppen met huilen en ik nooit meer zou kunnen slapen namen de overhand. Iets wat totaal niet reëel was voelde voor mij als de ultieme waarheid. Dit kon zo niet langer meer, zo wilde ik me niet voelen, hier moest ik van af: ik belde de huisarts

Acceptatie en hulpverleningstraject

Gelukkig was er bij mij in de buurt een goede gespecialiseerde GGZ instelling waar ik direct te recht kon. Na een intake, viel ik eigenlijk nog dieper omdat ik alles had moeten vertellen, ik leefde in een constante herbeleving van alles wat er in het ziekenhuis was gebeurd en durfde het huis niet meer uit. De GGZ instelling handelde snel en een dag later zat ik bij de psychiater, kreeg ik antidepressiva voorgeschreven en slaappillen. De psychiater probeerde mij gerust te stellen, over een paar weken zou ik er veel beter bij zitten, de komende weken moest ik mezelf op overlevingsstand zetten en hulp inschakelen. Ondertussen zouden we ook een traject starten bij een psychotherapeut.

Jawie was inmiddels weer aan het werk en ik was vaak alleen thuis met Flynt, dit verergerde mijn klachten, ik kon zo niet tot rust komen dus besloot ik in overleg met Jawie, de psychotherapeut, mijn schoonouders en mijn eigen mamma dat ik bij mijn moeder zou gaan wonen tot alles wat rustiger werd. Acht weken lang hebben mijn schoonouders mijn moeder, Jawie en ik met zn allen voor Flynt gezorgd. Ik deed het veel overdag met altijd iemand in de buurt en de avonden kon ik slapen, ging ik om 20.00 naar bed en stond ik om 08.30 op. De voedingen werden ’s avonds en ’s nachts opgevangen door mijn moeder, schoonmoeder en Jawie. Overdag stond ik nog op overlevingsstand en leefde ik toe naar de avond want dan kon ik eindelijk weer gaan slapen en de verantwoordelijkheid even los laten.

Word ik ooit weer mezelf? Hoe lang gaat dit nog duren?

De medicijnen sloegen aan maar ik had ook mega veel bijwerkingen. Avonden hing ik boven het toilet van de misselijkheid en in het begin werden mijn angsten ook veel erger maar uiteindelijk kwam er balans. Dit begon met de ochtenden dat ik me goed voelde en bouwde zich uit naar de middagen. Het ging allemaal wel heel langzaam maar er zat wat beweging in.

Goed zorgen voor mezelf

Mijn energie kwam langzaam terug en ik voelde me weer meer mezelf worden maar een echte doorbraak kwam maar niet, ik moest iets extra gaan doen. Op mijn aandringen hebben de psychiater en ik toen EMDR gedaan, drie sessies en daar knapte ik echt van op! Sporten helpt ook om weer positieve energie aan te maken dus ging ik af en toe naar de sportschool. Ook  nam ik iedere week een ayurvedische massage. Zo maakte ik weer meer contact met mijn lichaam en minder met de angsten in mijn hoofd! Weer mezelf voelen betekende ook dat ik de laatste kilo’s van de zwangerschap kwijt wilde, vandaar dat ik me aanmeldde bij Ladyline zoals je in mijn eerdere blog hebt kunnen lezen: https://carrieremamma.nl/2017/03/18/cadeautje-aan-mezelf/

Weer het normale leven oppakken

Uiteindelijk ging ik na acht weken weer thuis wonen. Het allerbelangrijkste om deze stap te kunnen zetten waren goede afspraken met mijn netwerk om mij heen. Mijn moeder en mijn schoonmoeder zouden allebei een dag in de week oppassen en een goede vriendin van mij zou stand-by staan als ik het niet meer aankon. Belangrijk voor mij was ook dat ik mijn werk weer een beetje kon oppakken, ben niet voor niks een carrière-mamma 😉 . Dat kon ik mooi doen als een van de oma’s oppaste.

Hoe het nu verder met me gaat? Dat lees je in de blog van de volgende keer.

16 gedachten over “De postnatale depressie: een groot mamma taboe!

  1. Goed verwoord hoor. Echt zoals het is gegaan/was. Ik stond aan de zijlijn en zag jou afglijden, maar ook weer opkrabbelen. Je bent een sterke vrouw, dat blijkt ook maar weer uit dit verhaal.
    Goed om dit te delen.
    Kus van mama

    Liked by 1 persoon

  2. Hee Nadez!
    Heftig om dit te lezen. Ben blij dat je de juiste hulp en mensen om je heen hebt en fijn dat je aan het opknappen bent. Je bent echt een topper dat je dit bespreekbaar maakt. xxxxxxxxx

    Like

  3. Onder de indruk wat je allemaal heb meegemaakt ik heb je gelukkig weer zien opbloeien en natuurlijk met je doorzettingsvermogen en de kracht van alle lieve mensen om je heen ben je er weer geniet met Jawie van Flint dikke knuffel

    Like

  4. Heftig Dez! Die beginperiode is echt enorm zwaar, maar bij jou wel heel heftig verlopen. Knap, dapper en denk ook goed dat je het hebt opgeschreven. Fijn dat het nu de goede kant op gaat. Dat laat weer zien hoe sterk een mens ook kan zijn. Liefs

    Like

  5. Heel mooi verwoord. Ik heb het met tranen in mijn ogen zitten lezen. Ik heb het ook meegemaakt, maar niet zo heftig als jij. Als ik me bedenk hoe ik me voelde, kan ik me bijna niet voorstellen dat je er zo snel en zo goed uit bent gekomen. Dikke kus en knuffel, Patries

    Like

  6. Lieve Nadezda,
    Heel veel sterkte en beterschap de komende tijd. Ik heb het zelf ook min of meer meegemaakt bij de geboorte van onze dochter. Dat was ook geen makkelijke zwangerschap geweest en ook bijna helemaal mis gegaan. Uiteindelijk is het een keizersnede geworden en ruim 4 weken couveuse. Wij moesten in die periode ook telkens heen en weer pendelen van huis naar het ziekenhuis. Ik heb me in die periode heel erg verdrietig en rot gevoeld en kon net als jij toen ook niet meer stoppen met huilen. Is Flynt wel op een een natuurlijke manier geboren? Ik denk namelijk dat er een verband is tussen een postnatale depressie en een moeilijk verlopen zwangerschap. Of als je net voor of tijdens je zwangerschap iets heftigs meemaakt.
    Ik wens jou en je gezinnetje in ieder geval alle liefs en sterkte toe.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s