My own life

Postnatale depressie deel 2: Licht aan het einde van de tunnel.

 

Hoe gaat het nu? 

We zijn inmiddels bijna zes maanden verder, zes maanden geleden dat het meest ingrijpende in mijn leven is gebeurd: de geboorte van mijn kind en helaas de daarbij komende postnatale depressie. Wat mij allemaal is overkomen heb ik vorige week beschreven: https://carrieremamma.nl/2017/04/14/de-postnatale-depressie-een-groot-mamma-taboe/

Beter worden

De afgelopen maanden hebben in het teken gestaan van overleven en beter worden. Van te voren had ik me niet in kunnen denken wat het is om een postnatale depressie te hebben. Zeker niet omdat ik eigenlijk altijd alles aankon voor mijn gevoel. Mensen om mij heen noemden mij ook altijd een sterke vrouw, een doorzetter en toen……. Toen was ik ineens helemaal niks meer, een schim van mezelf.

Hou moed er komen betere tijden!

Gelukkig gaat het inmiddels een stuk beter met mij. Ik voel me goed, positief en ervaar eindelijk ook plezier aan het mamma zijn. Het leven krijgt langzaam weer zijn oude vorm terug in hoeverre je daar van kan spreken met een zes maanden oude baby 🙂

Waarom schrijf ik er over?

Naast dat ik het heel belangrijk vond om het taboe te doorbreken, deel ik mijn verhaal ook om vrouwen die ook een PD hebben te laten zien dat je er echt zelf wel invloed op hebt. Je kunt je genezingsproces echt beïnvloeden. Als eerst is het belangrijk dat je dus hulp zoekt en dat de hulp ook goed bij jou past. Voelt de psychotherapeut of psychiater niet goed, vraag om een andere. Dat heb ik ook gedaan!

Wat kun je voor jezelf doen?

Accepteer dat je even aan de medicatie moet, ook al heb je er nog zo’n oordeel op gehad. Het helpt echt! Een goede psychiater weet wat hij/zij voor moet schrijven. Ga door de bijwerkingen heen en na vier tot acht weken voel je je beter. Ga niet eerder afbouwen als je denkt; ‘O nu gaat het wel beter, ik kan er mee stoppen’, doe het in overleg en accepteer dat je ze toch wel vier tot 6 maanden moet slikken.

Lief zijn voor jezelf!

Heb geen verwachtingen van jezelf in de eerste vier tot zes weken wanneer je de medicatie net slikt. Zelf heb ik deze weken overleeft door alle seizoenen van the Good Wife te kijken. Dat gaf me houvast en afleiding. Zodra ik paniek voelde zette ik er weer eentje op, soms zelfs terwijl ik Flynt voedde.

Zorg voor een goed netwerk om je heen, oma’s, broers/zussen, vriendinnen betaal desnoods een goede oppas. Die dagen in de week kun je dan naast je eventuele therapie aan jezelf besteden. Ik ben veel naar de sauna geweest, en af en toe naar de sportschool, ook gebruikte ik de tijd om gewoon iets te doen zoals boodschappen. In het begin heb ik deze uren ook wel gewoon gebruikt om te slapen, ook heel belangrijk. Even voelen wie je ook al weer was voor je baby.

Blijf communiceren

En vooral niet te vergeten: blijf met je partner praten, vertel wat je voelt en denkt. Hij begrijpt het misschien niet omdat hij er zelf niet inzit maar hij wil je heel graag proberen te begrijpen en te steunen! Jawie is voor mij een enorme steun geweest en is dat nu nog steeds.

Ik hoop over een paar maanden echt weer helemaal mezelf te zijn. Nu heb ik nog vaak wel de angst dat ik nooit meer helemaal mezelf word. Ik ben nu nog wat angstig voor grote groepen, kan niet goed tegen drukte en ga nog steeds heel vroeg naar bed. Straks als ik af ga bouwen met de medicatie schijnen ook de bijwerkingen weer terug te kunnen komen en daar zie ik wel tegenop, maar ja het is niet anders.

“Ik ben je gedrag spuugzat!”

People come people go!

Deze hele periode is echt een hel geweest, ik ben zo blij dat ik nu al zover ben gekomen en dat ik de zwaarte, leegte en donkere momenten steeds minder heb. Helaas ben ik ook een van mijn beste vriendinnen (meer dan 20 jaar) kwijt geraakt; “ik ben je gedrag spuugzat”, waren haar woorden toen ik huilend aan de telefoon tegen haar vertelde dat ik bang werd van mijn eigen gedachten. Ze gaf me nog even een trap na.  Gelukkig waren familie, schoonfamilie, vriendinnen, Jawie en zelfs sommige collega’s  er wel voor mij en hebben me ontzettend gesteund, daar ben ik enorm dankbaar voor. Ik weet nu echt aan wie ik wat heb!

Aan alle mamma’s die nu nog in zo’n situatie zitten zeg ik: hou moed, er komen betere tijden. Wees lief voor jezelf en zoek hulp!

Wil je er over praten, je kunt me altijd mailen: carrieremamma@gmail.com

www.carrieremamma.nl

 

 

 

Een gedachte over “Postnatale depressie deel 2: Licht aan het einde van de tunnel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s